บทที่ 15 ความคิดที่เปลี่ยนไปกะทันหัน
หลังสังหารก๊อบลินชาแมนลงได้ ความเจ็บปวดสุดแสนจะบรรยายก็ถาโถมเข้าใส่จนผมเผลอร้องครางออกมา ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ไหว
แม้แต่แขนข้างที่ยังปกติดีก็แทบจะกระดิกนิ้วไม่ได้ มานาของผมเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ทำให้ไม่สามารถเข้าสู่สภาวะสมาธิเพื่อปิดกั้นความทรมานได้เลย
ในสถานการณ์ที่ยากลำบากต่อการคงสติเช่นนี้ ผมพยายามกัดฟันประคองลมหายใจพลางเช็กหน้าต่างระบบ เสียงแจ้งเตือนเลเวลที่เพิ่มขึ้นทำให้ผมได้รับแต้มสถานะมาทั้งหมด 3 แต้ม
ผมไม่ลังเลที่จะกดลงไปยัง ความทนทาน 2 แต้ม และ มานาอีก 1 แต้ม ในทันที
“คุณโอเคไหม?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกล ผมไม่แน่ใจว่าเป็นแฮดวิน โชอี้ หรือเดนี่ เพราะตอนนี้ผมอ่อนเพลียเกินกว่าจะแยกแยะเสียงได้
“เนเทล!”
เสียงนั้นเรียกซ้ำดังกว่าเดิม ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ดูเหมือนค่าสถานะที่ลงไปจะเริ่มแสดงผล ร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรงกลับมาทีละน้อย
ความเจ็บปวดที่แขนเริ่มทุเลา และกระแสมานาที่เคยแห้งผากก็เริ่มไหลเวียนขึ้นมาอีกครั้ง ผมกัดฟันรวบรวมกำลังยันตัวลุกขึ้นนั่ง พบว่าแฮดวินกำลังคุกเข่ามองผมด้วยความกังวล
“ผมยังไหว”
