ผมตอบกลับไปก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืน ค่าความทนทานฟื้นฟูพละกำลังของผมได้อย่างน่าอัศจรรย์ ส่วนมานาที่ค่อยๆ คืนมาก็ช่วยให้ผมกลับเข้าสู่สภาวะสมาธิแบบบางเบาเพื่อกดความเจ็บปวดไว้ได้ดีพอสมควร
แฮดวินยืนขึ้นมองผม ผมสังเกตเห็นว่าปากกระบอกปืนในมือเขาหันมาทางผมพอดี แน่นอนว่ามันอาจจะเป็นแค่ความบังเอิญ แต่ผมก็ไม่ประมาท
ผมเริ่มคำนวณหาทางหลบหลีกเอาไว้เผื่อกรณีที่เขาจะเหนี่ยวไกขึ้นมาจริงๆ ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีความบ้าระห่ำที่ผมเพิ่งแสดงออกไปอาจทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยก็ได้
“เนเทล สภาพคุณตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ”
แหงล่ะ ลองมาฟัดกับเจ้าชาแมนนั่นดูเองไหมล่ะ
ผมได้แต่คิดประชดอยู่ในใจ แต่ไม่ได้เอ่ยออกไป ทำเพียงพยักหน้าเบาๆ ยอมรับสภาพตัวเอง
ผมกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะก้มหยิบมีดสั้นของเจ้าชาแมนขึ้นมา พร้อมกับกวาดเอาเศษสร้อยคอที่แตกกระจายของมันใส่กระเป๋ากางเกงไว้… ให้ตายเถอะ แค่ก้มลงไปนิดเดียวยังรู้สึกหน้ามืดเลยแฮะ
“เราต้องรีบไปแล้ว โชอี้กับเดนี่บาดเจ็บหนัก โชอี้โชคดีที่เลเวลอัปแล้วลงแต้มไปที่ความทนทานเลยยังพอพยุงตัวเองได้ แต่เดนี่อาการหนักมาก เขาสลบไปก่อนที่จะทันได้ลงแต้ม”
แฮดวินพูดพลางมองผมซ้ำ
