บทที่ 12 การควบคุมมานา
ทันทีที่หน้าต่างภารกิจปรากฏขึ้นตรงหน้า ผมก็แทบจะเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่จนต้องระเบิดความรู้สึกออกมาอย่างเหลืออด
“30 วัน! โอเค… ได้… จะเอาแบบนี้ใช่ไหม!”
ปกติผมไม่ใช่คนโกรธง่าย แต่สถานการณ์นี้มันเกินขีดจำกัดไปมาก เจ้าระบบเฮงซวยนี่ตั้งเงื่อนไขให้พวกเราเอาชีวิตรอดให้ได้ถึงหนึ่งเดือนเต็ม ทั้งที่ความจริงแค่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง พวกเราก็แทบจะล้มตายกันหมดอยู่แล้ว!
ถ้าผมได้เจอหน้าไอ้เฮงซวยคนไหนก็ตามที่ออกแบบระบบบ้านี่ล่ะก็ ผมสาบานเลยว่าจะซัดมันให้ร่วงคามือ…
แต่ช่างเถอะ ยิ่งคิดไปก็ยิ่งเสียเวลาเปล่า บางทีระบบเฮงซวยนี่อาจจะกำลังอ่านใจผมอยู่ด้วยซ้ำ เพราะงั้นไว้หาวิธีแก้ทางได้เมื่อไหร่ค่อยวางแผนเอาคืนแล้วกัน
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือเรื่องมานา ผมตัดสินใจล้มตัวลงนอนกับพื้นแล้วมุดเข้าไปใต้ตู้ขบวน พื้นที่ตรงนี้เหมาะที่สุดเพราะผมต้องการสมาธิ และไม่อยากตกเป็นเป้าโจมตีระยะไกลจากสัตว์ร้ายในป่า ถึงเราจะอยู่ห่างจากชายป่าพอสมควร แต่ในโลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ
ผมหลับตาลง พยายามเปิดใช้งานสมาธิ ผมเคยเข้าสู่สภาวะนี้มาแล้วสองสามครั้ง จึงพอจะจำความรู้สึกตอนที่มันทำงานได้ดี
