การสั่งให้มันทำงานตามใจนึกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หลังจากผ่านไป 10 นาที ในที่สุดผมก็ทำสำเร็จ แม้มันจะยังไม่ดิ่งลึกเท่าตอนที่อยู่ในใจกลางการต่อสู้ แต่มันก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับการเริ่มต้น
ในขณะที่ประคองสมาธิไว้ ผมเริ่มระลึกถึงความรู้สึกของสิ่งที่เชื่อว่าเป็นมานา มันคล้ายอะดรีนาลีนที่ไหลพล่านไปตามร่างกายเพื่อเสริมพละกำลัง
ผมเริ่มจดจ่อที่มือก่อน พลางสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อดิ่งลึกสู่ภวังค์สมาธิ การควบคุมมานาคืออะไรกันแน่? และต้องทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นทักษะที่ใช้ได้จริง?
ผมสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง เสียงรอบข้างค่อยๆ เลือนหายไปจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นช้าและหนักแน่น จากนั้นผมก็เริ่มรู้สึกซ่าๆ ที่ปลายนิ้ว มันลามขึ้นมาจนถึงข้อมือ เป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่กำลังต่อสู้ไม่มีผิด
ผมฝืนบังคับจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นระรัวให้กลับมาสงบลง แล้วจดจ่อเพื่อทำความเข้าใจมันให้มากขึ้น
มันอธิบายยาก… ยากจริงๆ นั่นแหละ ในที่สุดผมก็เลิกใช้สมองสั่งการ แต่ปล่อยให้ร่างกายเป็นผู้นำทางแทน บางทีมันอาจจะเหมือนปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ตอนที่คุณคว้าของที่กำลังจะตกจากโต๊ะได้ทันท่วงทีนั่นแหละ
