คุณจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็ต่อเมื่อถือของชิ้นนั้นไว้ในมือมั่นแล้วเท่านั้น ผมจึงพยายามไม่คิดถึงมันมากนัก และเริ่มสัมผัสมันด้วยสัญชาตญาณ
พอนึกถึงคำคมประเภท ปล่อยให้หัวใจนำทาง หรือ สัมผัสมันจากจิตวิญญาณ มันก็ชวนให้ขำไม่ออกจริงๆ แต่นาทีนี้ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ผมลองอีกครั้ง ความรู้สึกซ่าๆ นั้นขยายวงกว้างลามไปถึงหัวไหล่ ผมทดลองกำหมัดดู ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกว่ามือขวาแข็งแรงและหนักแน่นกว่ามือซ้ายอย่างเห็นได้ชัด
ผมขมวดคิ้วด้วยความฉงน พลางคิดในใจว่าถ้าพูดเรื่องนี้ออกไปคงโดนหัวเราะเยาะแน่ และหวังว่าระบบนี่คงไม่ได้กำลังสตรีมความคิดบ้าๆ ของผมส่งไปที่ไหนหรอกนะ
แล้วมานานี่มันมาจากไหน? นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัยที่สุด ผมมีค่าสถานะมานา แต่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ผมมีอวัยวะใหม่ที่ผลิตมันขึ้นมา หรือมันถูกเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งแล้วไหลเวียนมายังส่วนที่ผมต้องการ?
ผมเริ่มกระบวนการนั้นอีกครั้ง คราวนี้ผมทำให้ช้าลงกว่าเดิม เข้าสู่สมาธิแล้วปล่อยให้ร่างกายจัดการที่เหลือ ผมรู้สึกถึงพลังในมือขวา แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าต้นตอของมันคืออะไร ผมยกเลิก… ทำใหม่… อีกครั้ง… และอีกครั้ง…
