หลังจากลองซ้ำไปยี่สิบกว่ารอบจนเริ่มมึนหัว แต่ในที่สุดผมก็สัมผัสมันได้! มันเป็นเส้นใยบางเฉียบที่เชื่อมต่อระหว่างหัวใจกับมือของผม
อย่าบอกนะว่า…
ผมลองอีกรอบ คราวนี้พุ่งเป้าไปที่หัวใจตั้งแต่เริ่ม แม้จะแทบสัมผัสไม่ได้ แต่มานาก่อตัวขึ้นที่นั่นจริงๆ ก่อนจะไหลกระจายไปตามเส้นเลือดหลายเส้นพร้อมกันเพื่อตรงไปยังมือ
ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้นี่เอง… ผมใช้เวลาอีก 30 นาทีในการจดจ่อเพื่อสัมผัสและนำทางมัน จนกระทั่งได้ยินเสียงแฮดวินเรียกชื่อ ผมถึงได้ถอนตัวจากสมาธิ
เมื่อออกจากสมาธิผมพบว่ามีทักษะใหม่แทรกอยู่ในรายการเดิม แถมทักษะที่มีอยู่ก่อนหน้ายังเลเวลอัปขึ้นอีกด้วย
[การรับรู้มานา เลเวล 1]
[การควบคุมมานา เลเวล 1 > เลเวล 2]
ผมมุดตัวออกมาจากใต้ตู้ขบวน แล้วยืดตัวขึ้นยืน นอกจากสายตาที่มองมาอย่างฉงนแล้ว แฮดวินก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร ซึ่งปฏิกิริยานิ่งเฉยแบบนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกวางตัวลำบากยิ่งกว่าเดิม
ให้ตายสิ ไอ้คนนิสัยเสียเอ๊ย ผมนึกด่าเขาอยู่ในใจ
“สนใจจะไปสำรวจด้วยกันอีกรอบไหม? เดนี่กับโชอี้ก็จะไปเหมือนกัน พอดีผมมีจุดหนึ่งที่อยากจะเช็กให้แน่ใจอีกหน่อย”
