ผมคว้าข้าวของที่จำเป็นแล้วพยักหน้าตกลง เดินตามเขาไปโดยไม่ปฏิเสธ
“ตอนที่สำรวจก่อนหน้านี้ ผมสังเกตเห็นพื้นที่จุดหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นทางลาดลงไป”
แฮดวินเริ่มอธิบายพลางนำทาง
“ถ้าเราโชคดี จุดนั้นอาจจะเป็นหุบเขา และแถวนั้นก็น่าจะมีลำธารหรือแหล่งน้ำอยู่ด้วย”
พวกเราเดินไปหาอีกสองคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่กระชับหอกสั้นที่ยึดมาจากพวกก็อบลินไว้ในมือ ก็นะ ในโลกที่คาดเดาอะไรไม่ได้แบบนี้ มีอาวุธที่พอจะใช้แทงได้สักชิ้นติดมือไว้ ก็ยังอุ่นใจกว่าการต้องสู้ด้วยมือเปล่า
“แต่เราต้องระวังตัวให้มากเป็นพิเศษนะ”
แฮดวินกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เพราะถ้ามีแหล่งน้ำ โอกาสที่จะเจอสัตว์ป่า หรือ… ตัวอะไรอย่างอื่นที่อันตรายกว่านั้น ก็จะยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย”
ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ลานกว้างที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ก่อนจะถามขึ้น
“ไม่มีคนอื่นตามมาเพิ่มเลยเหรอครับ?”
คำตอบที่ผมได้รับกลับเป็นเสียงหัวเราะเยาะอย่างดูแคลนจากเดนี่
“หึ… ไอ้พวกนั้นน่ะเหรอ? มัวแต่ยุ่งกับการนั่งกรีดร้องประสาทเสียทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนกร้องน่ะสิ เลยไม่มีใครกล้าเสนอหน้าออกมาสักคน”
