ท่ามกลางแสงแดดอุ่นและเสียงพูดคุยแว่วๆ ของผู้โดยสาร รอบตัวผมกลับไม่มีเสียงเครื่องจักรหรือเครื่องบินใดๆ มันเงียบจนเกือบจะสงบสุข ผมคงจะเชื่อว่ามันสงบสุขจริงๆ หากผมไม่รู้ซึ้งถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่ใต้ความสงบนี้เสียก่อนละนะ
สถานที่ที่ถูกเรียกว่า ชั้นที่ 1 แห่งนี้คืออะไรกันแน่? ดวงอาทิตย์และท้องฟ้านั่นเป็นของปลอมหรือเปล่า? เรากำลังอยู่ในสถานการณ์จำลอง หรืออยู่บนดาวเคราะห์อันไกลโพ้นที่มีชั้นอื่นซ้อนอยู่เหนือหัว?
ความไม่แน่นอนทำให้ผมกังวล โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตอนกลางคืนที่ทัศนวิสัยย่ำแย่ความอันตรายคงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และหากเราก่อกองไฟ มันก็ไม่ต่างจากการตะโกนบอกสัตว์ร้ายว่า มารุมกินโต๊ะเราได้เลย
“เฮ้อ…”
ผมถอนหายใจ ที่ผ่านมาพวกเราโชคดีมาก ทั้งหมาป่าที่หิวโซจนจัดการง่าย หรือก็อบลินที่มีแค่สามตัว แต่ผมมั่นใจว่าครั้งหน้ามันจะไม่จบลงง่ายๆ แบบนี้แน่
ผมปรายตามองไปที่ตู้ขบวนรถไฟพิจารณาข้อดีข้อเสียของการอยู่ที่นี่ แม้คนส่วนใหญ่จะดูไร้ประโยชน์ แต่ผมต้องการคนคอยเฝ้ายามตอนหลับ และแฮดวินที่มีปืนกับทักษะการเดินป่าก็ถือเป็นทรัพยากรชั้นดี
