ยิ่งผมก่อไฟไม่เป็น ล่าสัตว์ไม่เก่ง การมีกลุ่มจึงยังจำเป็น อีกอย่าง ผมสามารถใช้คนพวกนี้เป็น หนูทดลอง เพื่อเก็บข้อมูลเรื่องการกระจายแต้มสถานะหรืออาชีพได้ในอนาคต ข้อดีพวกนี้ทำให้ผมคงต้องอยู่ที่นี้ต่อไปอีกซักพัก
เสียงฝีเท้าดึงผมออกจากภวังค์ เทส เดินออกมาจากหลังตู้ขบวน เธอเป็นหญิงสาวอายุประมาณ 18-19 ปี รูปร่างเพรียวสูง และมีผมสีบลอนด์สะดุดตา
เธอเหลือบมองผมแวบหนึ่งก่อนจะพิงแผ่นหลังเข้ากับตัวรถไฟแล้วจุดบุหรี่สูบอย่างดื่มด่ำ
“ถ้าบุหรี่หมดเมื่อไหร่คงแย่แน่”
เทสพึมพำเบาๆ ขณะสูดควันเข้าไปช้าๆ ก่อนจะยื่นซองบุหรี่มาทางผม
“เอาสักมวนไหม?”
ผมส่ายหน้าเงียบๆ
“สรุปคือนายเลิกสูบแล้วจริงๆ สินะ… พ่อคนมีความรับผิดชอบ”
เธอค่อนแคะแต่ผมยังนิ่งเพื่อรอดูว่าเธอต้องการอะไร เทสสูบไปเพียงครึ่งมวนก็ดับบุหรี่เก็บเข้าซองอย่างระมัดระวัง แล้วทอดสายตามองไปยังผืนป่า
“นายก็คิดว่าเรากำลังซวยซ้ำซวยซ้อนเหมือนกันใช่ไหม แนต?”
เสียงของเทสเบาหวิวราวกับจะปลิวไปตามลม เธอไม่ได้หันมามองผม สายตายังคงทอดถอนไปยังแนวป่าทึบเบื้องหน้า
