“เต่าบกโลหิตมังกรแข็งแกร่งมากเท่าใดกัน” เจียงเช่อไม่ลืมตาแต่ถามอย่างเกียจคร้าน
พระสนมอวี้เอ่ยตอบ “พวกมันเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่โต หากส่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นถ้ำสวรรค์เจ็ดไป ก็น่าจะจับมาได้สักตนเพคะ”
เจียงเช่อลืมตา แววตาหม่นลงเล็กน้อย เอ่ยว่า “พระสนมที่รักของเรา เราจะไปหาผู้ฝึกยุทธ์ขั้นถ้ำสวรรค์เจ็ดมาจากที่ใด นักปราชญ์กวนออกเดินทางไปเสาะแสวงหาศาสตร์แห่งยุทธ์เป็นสิบปีแล้วยังมิกลับมาเลย”
“ฝ่าบาทยังมีเขามังกรผงาดอย่างไรเล่าเพคะ”
ได้ยินคำนี้ เจียงเช่อก็ผุดลุกขึ้นมานั่งทันที
พระสนมอวี้รีบลงไปคุกเข่าแนบหน้าผากกับขอบสระ
เจียงเช่อแค่นเสียงดังเหอะ “เราเคยบอกแล้วว่าอย่าเอ่ยถึงเขามังกรผงาด เราไม่ต้องการให้มรรคาจารย์เข้าใจผิด แม้แต่มรรคาจารย์ก็หลอมโอสถอายุวัฒนะออกมาไม่ได้”
“หม่อมฉันสมควรตาย หม่อมฉันจะไม่เอ่ยถึงอีกเพคะ”
พระสนมอวี้หวาดหวั่นขวัญผวา แต่แล้วเมื่อเจียงเช่อหันกลับมามองนางก็ใจอ่อน เขาถอนหายใจแล้วประคองนางขึ้นมา เจียงเช่อบอกเสียงอ่อนโยน
“พระสนมที่รัก ตัวตนของเจ้าพิเศษ ปิดบังผู้คนทั้งวังหลวงได้ แต่มิอาจปิดบังมรรคาจารย์ได้ หากเราฟังคำพูดเจ้าแล้วไปหามรรคาจารย์ มรรคาจารย์ต้องสงสัยเจ้าแน่ เจ้าคิดว่าวิชาแปลงกายของเจ้าปิดบังมรรคาจารย์ได้จริงหรือ เขาต้องมองทะลุตัวตนของเจ้าได้อย่างแน่นอน สาเหตุที่ไม่ลงมือก็เพราะเจ้าอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เรื่องบางเรื่องมิอาจก้าวข้ามเส้นได้อย่างเด็ดขาด มิเช่นนั้นเราก็
