บทที่ 8 ก็อบลิน
แม้ผืนป่ารอบตัวจะดูธรรมดาไม่ต่างจากโลก แต่ผมกลับระแวดระวังตัวเต็มพิกัด มือทั้งสองขยับกระชับท่อเหล็กในมือแน่น พยายามหลีกเลี่ยงการแตะต้องพรรณไม้โดยไม่จำเป็น
เพราะในโลกที่บิดเบี้ยวเช่นนี้ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าสิ่งที่ดูไร้พิษสงจะไม่ซ่อนเข็มพิษร้ายแรงเอาไว้
แฮดวินเดินนำหน้าพวกเราเข้าไปเป็นคนแรก เขาสอดท่อเหล็กไว้ที่เข็มขัดและถือปืนพกเตรียมพร้อมในมือ ท่าทางการจับอาวุธที่ดูมั่นคงและเป็นธรรมชาติทำให้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเขาต้องเป็นคนที่คุ้นเคยกับปืนเป็นอย่างดี
หากเขาบอกว่าเป็นตำรวจจริงๆ ผมคงไม่แปลกใจเลยสักนิด
“รวบรวมสมาธิแล้วคอยฟังเสียงรอบข้างให้ดี”
เขากำชับเสียงต่ำขณะพากันลัดเลาะไปตามหมู่ไม้
“เนเทล คุณคุมทางซ้าย เดนี่ดูทางขวา ส่วนโชอี้ระวังหลังให้พวกเรา”
ผมปรับเปลี่ยนตำแหน่งตามคำสั่ง แม้จะให้ความสำคัญกับทิศซ้ายเป็นพิเศษแต่ก็ไม่ละเลยที่จะกวาดสายตาสำรวจความผิดปกติบนยอดไม้ไปด้วย
“ต่อจากนี้ให้กระซิบคุยกันเท่านั้น ถ้าใครได้ยินเสียงน้ำไหล หรือเห็นพื้นที่แฉะผิดปกติให้รีบบอกทันที”
พวกเราเคลื่อนที่ต่อไปอย่างเงียบเชียบ โชคดีที่ป่าไม่ทึบนักทำให้การเคลื่อนขบวนเป็นไปได้อย่างราบรื่น
