ร่างของก็อบลินแน่นิ่งไปแล้ว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว
[คุณสังหาร ก็อบลิน – เลเวล 3 สำเร็จ]
เมื่อทุกอย่างสงบลง ผมจึงพบว่ามือของตนเองกำลังสั่นเทาและหอบหายใจอย่างหนัก กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเขม็งราวกับสายธนู
โลกที่เคยซีดจางและเงียบงันในสภาวะสมาธิพลันกลับมามีสีสันและเสียงรอบข้างก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างฉับพลัน แฮดวินเองก็หอบจนตัวโยนพลางสบถพึมพำออกมาไม่หยุดเพื่อระบายความเครียด
ไม่ไกลนัก ผมได้ยินเสียงโชอี้และเดนี่ดังแว่วมา ดูเหมือนทางนั้นจะยังปลอดภัยดี ผมมองกลับไปยังจุดที่ถูกซุ่มโจมตีในตอนแรกก่อนจะเอ่ยขึ้น
“มีก็อบลินตัวหนึ่งแค่สลบไป รบกวนคุณช่วยดูต้นทางให้หน่อยได้ไหมครับ?”
แฮดวินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเพลียๆ ที่ดูเหมือนฝืนทำ เหงื่อไหลซึมตามหน้าผากของเขาเป็นทาง
ผมไม่รอช้ารีบวิ่งกลับไปที่ศพก็อบลินที่พึ่งถูกสังหาร ก่อนคว้าด้ามมีดแล้วกระชากมันออกมาจากดวงตาของมัน เสียงของแข็งที่หลุดออกจากช่องเนื้อชวนให้น่าคลื่นไส้จนผมมั่นใจเลยว่าจะจำเสียงนี้ไปอีกนาน
