เมื่อกลับไปหาโชอี้และเดนี่ ผมพบว่าทั้งคู่กำลังรุมฟาดก็อบลินเลเวล 2 ตัวที่พวกเขาสู้ด้วยอย่างไม่ยั้งมือ แม้มันจะนิ่งสนิทไปนานแล้วก็ตาม
ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวที่ผสมปนเปกัน แม้จะมีบาดแผลตามตัว แต่ก็ดูไม่สาหัสนัก
ผมเดินไปหาเจ้าก็อบลินตัวที่ผมซัดจนสลบซึ่งยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น ผมลองใช้เท้าสะกิดดูเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่ตอบสนองจริงๆ
ความรู้สึกตื่นตัวจากอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านยังคงทำให้ผมรู้สึกมีกำลังวังชาอย่างประหลาด หรือบางทีมันอาจจะเป็นผลจากมานา ที่เริ่มไหลเวียนตามที่ระบบแจ้งไว้ก็เป็นได้ แต่ผมก็ไม่รู้จริงๆ หรอกทำได้แค่คาดเดาเท่านั้น
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความคิดฟุ้งซ่านค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยสภาวะจดจ่ออีกครั้ง ผมมองร่างที่ไร้ทางสู้ตรงหน้าก่อนจะปักมีดลงที่ลำคอของมันโดยไม่ลังเล
[คุณสังหาร ก็อบลิน – เลเวล 2 สำเร็จ]
[เลเวล 1 > เลเวล 2]
