บทที่ 6 การสำรวจ
ทันทีที่ก้าวกลับขึ้นมาบนตู้ขบวนรถไฟ สิ่งที่รอต้อนรับผมอยู่คือภาพของผู้โดยสารที่พากันนั่งเหม่อมองออกไปในความว่างเปล่าอย่างเลื่อนลอย จะมีก็เพียงบางส่วนที่กำลังโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อน
“ไปตายซะเถอะ! ฉันไม่ยอมเข้าไปในป่าเฮงซวยนั่นเด็ดขาด! ถ้าอยากตายนักแกก็ไปเองคนเดียวเลยไป!”
นั่นแหละครับ… วิธีการหารือสถานการณ์ที่ใจเย็นที่สุดเท่าที่พวกเขาจะทำได้ในตอนนี้ ดูเหมือนเจ้าหมาป่าจะทำให้ทุกคนขวัญกระเจิงจนกู่ไม่กลับ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แต่ผมรู้ดีว่าพวกเราจะมัวมานั่งขังตัวเองอยู่ในตู้ขบวนรถไฟตลอดไปไม่ได้ เพราะร่างกายของคนเราต้องการน้ำและอาหาร
แม้ตอนนี้จะเพิ่งผ่านไปเพียงชั่วโมงเดียว แต่ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ก็เริ่มทำพิษจนผมรู้สึกหิวและกระหายน้ำขึ้นมาแล้ว
ต่อให้ตอนนี้คนอื่นจะยังทนได้ หรือมีเสบียงติดกระเป๋ามาบ้าง แต่มันก็เป็นเพียงการประวิงเวลาเท่านั้น สุดท้ายทุกคนก็ต้องออกไปหาเพิ่มอยู่ดี
“กลับมาแล้วเรอะ”
ชายสวมเสื้อแจ็กเก็ตเดินตรงมาหาผม เขาเงียบไปครู่หนึ่งพลางเหลือบมองเจ้าหน้าที่รถไฟที่กำลังคุยอยู่กับชายวัยกลางคนอีกสองสามคน ก่อนจะหันมาสบตาผมตรงๆ
“นายโอเคไหม?”
