ผมพยักหน้าสั้นๆ
“ก็พอไหว”
เขาพยักหน้าตอบรับก่อนจะเข้าประเด็นทันที
“ผมคิดว่าพวกเราคงต้องติดอยู่ที่นี่อีกหลายวัน เพราะฉะนั้นเรื่องน้ำและอาหารคือปัจจัยสำคัญ ทางที่ดีเราควรออกไปหาข้อมูลรอบๆ ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน”
ดูเหมือนเขาจะเป็นคนประเภทใจเย็น และมีสติมากกว่าคนส่วนใหญ่ที่นี่ เขาจ้องมองผมอยู่นานนับนาที สายตานั้นดูลุ่มลึก และเฉียบคมราวกับพยายามจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงข้างในหัว
ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกประหม่าอยู่ลึกๆ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเขาก็เป็นอีกคนที่เลเวลอัปเหมือนกัน ใครจะไปรู้ว่าเขาได้ทักษะอะไรมา หรือใช้แต้มสถานะไปกับค่าอะไรบ้าง
ผมตัดสินใจทำลายความอึดอัดนั้นด้วยคำถามตรงๆ
“ถ้าต้องออกไปสำรวจข้างนอกนั่น เราคงต้องหวังพึ่งปืนของคุณ… แล้วคุณเหลือกระสุนอยู่กี่นัดล่ะ?”
เขาเงียบไปอีกครั้งพลางจ้องหน้าผม ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้น
“ไม่มากเท่าไหร่”
น้ำเสียงของเขามีร่องรอยความเป็นมิตรเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เขาเตี้ยกว่าผมไม่มากนักแต่รูปร่างหนาและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
หน้าตาดูมีอายุราวสี่สิบปลายๆ เขามีออร่าของความน่าเกรงขามแผ่ออกมา ซึ่งผมไม่คิดว่าเป็นเพราะปืนที่ถืออยู่เพียงอย่างเดียวหรอกนะ
