เดนี่จ้องตาผมอีกครั้งด้วยสายตาที่ประกาศความเป็นศัตรูอย่างชัดเจน ผมทำได้แค่ยักไหล่ ผมไม่รู้จึงๆ ว่าหมอนี้แค้นอะไรผม
เมื่อตกลงกันเสร็จสิ้นพวกเราทั้งสามก็ก้าวเท้าลงจากตู้ขบวน
ที่หางตาผมเห็นกลุ่มนักเรียนทำท่าเหมือนอยากจะตามมาด้วยแต่ถูกเพื่อนๆ รั้งไว้ ที่ผมเรียกพวกเขาว่าเด็ก จริงๆ แล้วพวกเขาก็อายุราวสิบแปดปีกันแล้ว ไม่ได้เด็กกว่าผมเท่าไหร่หรอก
ไว้รอให้มีตัวอะไรมางับเดนี่ไปก่อน แล้วพวกนายค่อยตามมาร่วมวงแล้วกันนะ ผมคิดในใจ