ผมตัดสินใจโพล่งเรื่อง หน้าต่างสถานะ ให้ทุกคนฟังทันที และนั่นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด เพราะทันทีที่ได้ยิน ทุกคนต่างละความสนใจจากผม และเริ่มหันไปพยายามจดจ่ออยู่กับภาพมายาเบื้องหน้าของตนเองอย่างบ้าคลั่ง
ผมไม่รอช้า อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นพาร่างกายที่สะบักสะบอมของตนเองหลบหนีออกจากวงล้อมออกมาเงียบๆ ทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง พอไม่มีคนมารุมล้อมผมก็รู้สึกดีขึ้นมาก
ผมค่อยๆ เลิกเสื้อขึ้น เลือดที่แห้งกรังทำให้เสื้อติดกับแผลที่ถูกพันไว้เล็กน้อย โชคดีที่เลือดหยุดไหลแล้ว และแผลก็ดูไม่ได้ฉกรรจ์อย่างที่คิดในตอนแรก
ผมถอนหายใจและเริ่มคิด
นั่นมันอะไรกัน?
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?
ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องหมาป่ายักษ์ ดวงอาทิตย์สองดวง หรือไอ้หน้าต่างโฮโลแกรมกับตัวอักษรบนหัวหมาป่านั่นหรอกนะ เรื่องพวกนั้นผมมั่นใจว่าตัวเองปรับตัวและเอาตัวรอดได้… เหมือนทุกครั้งนั่นแหละ
แต่ การตัดสินใจของผมในวันนี้มันบ้าบิ่นเกินไป สิ่งที่ทำลงไปหากผมพลาดเพียงแค่เล็กน้อยผมอาจจะตายได้เลย แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้น
ผมหลับตาลง ทบทวนการกระทำของตัวเอง