ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่บนฟ้ามีดวงอาทิตย์สองดวง? ดวงแรกซ่อนอยู่หลังเมฆ ส่วนดวงที่สองซึ่งมีขนาดเล็กกว่า และมีสีส้มเข้ม กำลังส่องแสงอยู่ทางด้านซ้าย
ผมบอกกับตนเองให้ใจเย็นพร้อมกับควานหาโทรศัพท์ และแน่นอน มันไม่มีสัญญาณเลยแม้แต่ขีดเดียว ผมเหลือบมองผู้โดยสารทั้ง 32 คน บางคนเริ่มก้าวลงจากตู้ที่เอียงกระเท่เล่ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กด้วยสีหน้าสิ้นหวัง
ผมคว้ากระเป๋ากีฬาของตนเองแน่นแล้วก้าวลงจากรถ ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ความรู้สึกนุ่มหยุ่นก็แล่นวูบเข้ามา ใช่แล้ว มันคือพื้นหญ้า
“บ้าไปแล้ว”
ผมได้ยินเสียงสบถเบาๆ
พอหันไปทางซ้ายก็เห็นหญิงสาวขี้รำคาญคนเดิมยืนอ้าปากค้าง สายตาเธอจับจ้องไปยังความว่างเปล่าที่ควรจะเป็นทางรถไฟ แต่กลับมีเพียงทุ่งหญ้ากว้าง
“โชอี้…”
เด็กหญิงตัวน้อยจับมือหญิงสาวไว้แน่น
ผมละสายตาจากพวกเธอไปมองรอบๆ เจ้าหน้าที่รถไฟยังคงถูกคนรุมล้อม เขาพยายามเรียกสติทุกคน แต่ดูเหมือนเขาเองก็กำลังจะเสียสติเมื่อเห็นว่าตู้รถไฟของเขาถูกตัดขาดมาแบบไร้ที่มาที่ไปแบบนี้
ถัดจากนั้นเป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่น และไกลออกไปเป็นกลุ่มผู้ชายที่กำลังยืนมองสภาพแวดล้อมด้วยความสับสน
“ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น!”
