จอเกิดปฏิกิริยาตอบสนอง แถบพลังงานสีเขียวหม่นค่อยๆ ขยับเพิ่มระดับขึ้นทีละมิลลิเมตร
มือถือลอกคราบกลายเป็นอาวุธเวทสมบูรณ์แบบ มันโบกมือลาพลังงานไฟฟ้า แล้วเปลี่ยนมากิน ‘พลังวิญญาณ’ เป็นอาหารแทน
ถึงกระนั้น ดวงตาอวี่เหรินก็ยังคงหลับใหล ปิดสนิทไร้การเคลื่อนไหว
ลั่วหยางชาร์จพลังวิญญาณไปพลางขบคิดไปพลาง อันที่จริงเขาไม่เห็นต้องมาหมกมุ่นให้เปลืองสมอง ต่อให้มันลืมตาขึ้นมาแล้วยังไง ในเมื่อสื่อสารกันไม่ได้สักคำ บางที… เขาควรหาวัสดุที่แฝงพลังวิญญาณมาสักชิ้น แล้วใช้วิชาประทับวิญญาณบรรพกาลอัปเกรดความขลังให้มือถือเครื่องนี้ซะ หากเปลี่ยนมันเป็นของวิเศษได้ การผสานรวมกับดวงตาอวี่เหรินก็จะยิ่งทวีความสมบูรณ์แบบ พลังอำนาจก็ย่อมก้าวกระโดดตามไปด้วย… ปัญหาเดียวคือ เขาจะไปขุดหาวัตถุวิญญาณพวกนี้จากหลุมไหน
สรรพสิ่งในโลกล้วนมีวิญญาณ ตามทฤษฎีแล้ว ต่อให้เป็นก้อนหินริมทางก็ยังมีพลังสถิต ทว่ามันเบาบางจนแทบจะเรียกได้ว่าไร้ค่า ขืนดันทุรังใช้วิชาประทับวิญญาณบรรพกาลสกัดออกมา คงได้แค่ฝุ่นผง
มื้อเช้าผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่าย
ซ่งเหม่ยฉีกะพริบตาปริบๆ ช้อนสายตาออดอ้อนมองลั่วหยาง “คุณลุงลั่ว พาหนูไปสวนสัตว์หน่อยสิคะ หนูอยากดูแพนด้าใจ
