เกิดเหตุเลือดตกยางออกกลางถนน ตำรวจย่อมต้องเข้ามารวบตึง
กล้องวงจรปิดหน้าพิพิธภัณฑ์ทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาไร้ข้อกังขา ยิ่งบวกกับเสียงแหกปากสบถของหยางหลงตอนที่หม่าจวินคลุ้มคลั่งฟาดคน… ทุกอย่างก็ยิ่งกระจ่างชัดว่าใครคือไอ้โม่งตัวจริงเบื้องหลังเหตุการณ์นี้
ตอนที่ลั่วหยางเดินล้วงกระเป๋าออกมาจากสถานีตำรวจ เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยงวันแล้ว
กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ…
เสียงริงโทนแผดร้องขึ้นทำลายความเงียบ ลั่วหยางล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอโชว์เบอร์แปลก ชายหนุ่มยังไม่รีบกดรับสาย แต่พลิกตัวเครื่องกลับไปดูด้านหลังแทน
เพียงแค่มองแวบเดียว เขาก็ถึงกับฝีเท้าชะงักกึก
ดวงตาอวี่เหรินแตกแขนงเส้นเลือดฝอยสีแดงฉาน ฝังรากชอนไชทะลุเข้าไปในกรอบโทรศัพท์อย่างแนบเนียน รูปลักษณ์ของมันดูเลือนลาง หลอมรวมเข้ากับตัวเครื่องจนมองเผินๆ เหมือนสติกเกอร์นูนต่ำสามมิติสไตล์ดาร์กอาร์ต ตอนนี้เปลือกตาของมันปิดสนิท ไร้สัญญาณการตื่นรู้ใดๆ
เดาว่าการ ‘ปล่อยของ’ กระชากวิญญาณปั่นหัวหม่าจวินเมื่อเช้า คงผลาญพลังงานไปมหาศาลจนมันต้องกลับเข้าสู่โหมดจำศีลอีกรอบ ลั่วหยางลอบวิเคราะห์ในใจ
ปลายนิ้วเลื่อนกดรับสาย
“ท่านมหาขมังเวทลั่ว… เราม