ีเรื่องต้องคุยกันหน่อยไหมคะ”
น้ำเสียงหวานใสเจือแววหยอกล้อดังก้องกระแทกหู ลั่วหยางจำเจ้าของเสียงได้ทันที “คุณไป๋จิ้ง… เรื่องเมื่อเช้า ขอบคุณมากนะครับ”
แม้อีกฝ่ายจะจงใจพูดจากวนประสาท แต่การเอ่ยปากขอบคุณถือเป็นมารยาทที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ
“แค่ขอบคุณปากเปล่าเองเหรอคะ” ไป๋จิ้งหัวเราะคิกคัก
ลั่วหยางเบนสายตาไปทางขวาของประตูสถานีตำรวจ ทะลุฝูงชนไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นหอมหมื่นลี้ ร่างบอบบางของไป๋จิ้งยืนอยู่ตรงนั้น ห่างออกไปร่วมยี่สิบเมตร
หญิงสาวถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ไม่อยากเชื่อว่าระยะห่างขนาดนี้อีกฝ่ายจะจับพิกัดเธอได้แม่นยำราวกับมีเรดาร์ติดตา
ลั่วหยางยกมุมปากยิ้ม “โปรโทรฟรีคุณเหลือเยอะนักเหรอครับ”
ไป๋จิ้งยักไหล่ไม่ยี่หระก่อนจะกดตัดสาย ลั่วหยางสาวเท้าเข้าไปหา ภายในหัวสมองเร่งประมวลผลหาวิธีรับมือกับแม่สาวไอคิว 141 คนนี้
“รู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ตรงนี้” ร่างสูงเพิ่งจะหยุดยืนตรงหน้า ไป๋จิ้งก็ยิงคำถามใส่ทันที
ลั่วหยางพยักพเยิดไปทางศูนย์บริการเครือข่ายโทรศัพท์ฝั่งตรงข้าม “ร้านนั้นเปิดสปอตโฆษณา 5G ลั่นถนน ผมได้ยินเสียงแทรกเข้ามาในสาย ก็เลยเดาพิกัดได้ไม่ยาก”
นัยน์ตากลมโตของไป๋จิ้งหรี่ลง จับจ้องใบหน้าชายหนุ่มไม่วางตา “เรื่