องเมื่อเช้า… ตกลงมันยังไงกันแน่คะ”
ลั่วหยางตัดบทหน้าตาเฉย “คุณคงยังไม่ได้ทานอะไร เลี้ยงข้าวสักมื้อแทนคำขอบคุณเป็นไงครับ คุยไปกินไปน่าจะเวิร์กกว่า”
“พูดแล้วนะคะ… ฉันจะกินของแพง” ไป๋จิ้งฉีกยิ้มกว้าง
“ตามสบายเลยครับ อยากกินร้านไหนชี้เป้ามาเลย”
ปากรับคำเป็นป๋า แต่ลึกๆ ลั่วหยางแอบปาดเหงื่อ งานนี้เขาฟันค่าตัวมาหนึ่งล้านห้าแสนหยวนก็จริง แต่เงินเดิมพันห้าแสนยังติดแหง็กอยู่ที่เยี่ยอี้หมิง ตาเฒ่านั่นไม่รู้ลืมหรือแกล้งมึนถึงยังไม่ยอมโอนมาสักที ส่วนค่าจ้างหนึ่งล้านจากพิพิธภัณฑ์ก็ยังไม่เด้งเข้าบัญชี สรุปตอนนี้ยอดเงินในวีแชตเขามีติดก้นถุงอยู่แค่สามร้อยกว่าหยวน… ขืนแม่นี่ลากเข้าภัตตาคารหรู มีหวังได้ล้างจานใช้หนี้แน่
เดินไปไม่ถึงช่วงตึก ไป๋จิ้งก็เบรกเอี๊ยดหน้าป้ายร้านยากินิคุสไตล์ญี่ปุ่นสุดหรู “ร้านนี้แหละค่ะ ฉันหิวจนไส้จะขาดแล้ว เดินต่อไม่ไหวแล้วด้วย”
ลั่วหยางประเมินราคาจากความหรูหราของหน้าร้านแล้วถึงกับขมับเต้นตุบ แต่ตกกระไดพลอยโจนมาถึงขั้นนี้คงถอยไม่ได้ ทำได้แค่ปั้นหน้ายิ้มสู้เสือ “จัดไปครับ ยากินิคุ”
อย่างแย่ที่สุด เดี๋ยวปล่อยให้เธอสั่งเนื้อวากิวไป ส่วนเขาก็เนียนสั่งแค่ข้าวหน้าปลาไหลชามเดียวก
