ระแทกท้องก็พอ
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขัดจังหวะ ลั่วหยางล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาปาดหน้าจอดู ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก... ยอดเงินโอนหนึ่งล้านหยวนจากพิพิธภัณฑ์เข้าบัญชีเรียบร้อย
ไป๋จิ้งหันกลับมามองอย่างสงสัย ชายหนุ่มยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วยืดอกขึ้นทันที
“คุณสั่งเลยนะ เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ”
ร้านปิ้งย่างในเมืองลั่วเฉิง ต่อให้สั่งเนื้อเกรดพรีเมียมมากินจนพุงกาง ยังไงบิลก็ไม่น่าเกินห้าหกร้อยหยวน ตอนนี้เสี่ยลั่วกระเป๋าหนักแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว
ไป๋จิ้งเองก็จัดหนักจัดเต็มตามคำขอ นิ้วเรียวชี้จิ้มแต่เมนูตัวท็อปราคาแพงหูฉี่ ลั่วหยางลอบปาดเหงื่อในใจ โชคดีที่เงินล้านเด้งเข้าบัญชีทันเวลา ไม่งั้นวันนี้คงได้เสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแน่
ทันทีที่พนักงานรับออเดอร์เดินคล้อยหลังไป ไป๋จิ้งก็เปิดฉากซักฟอกทันที “เอาล่ะ คายความลับเรื่องดวงตาข้างนั้นมาได้แล้วค่ะ”
ลั่วหยางยกแก้วน้ำขึ้นจิบหน้าตาเฉย “ผมนึกว่าเมื่อคืนเคลียร์จบไปแล้วซะอีก สรุปคุณไม่เชื่อ หรือมีวาระซ่อนเร้นอะไรกันแน่”
นัยน์ตาของหญิงสาวหรี่แคบ จับจ้องลั่วหยางราวกับเครื่องจับเท็จ “ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าดวงตานั่นไม่ได้สลายเป็นผุยผง มันคือต้นตอของเ
