รื่องวุ่นวายทั้งหมด คุณก็แค่งัดมันออกมาเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม วิธีการของคุณมันเมกเซนส์ดี… แต่คุณควรจะบอกความจริงฉันตรงๆ ไม่ใช่เหรอคะ”
ลั่วหยางลอบถอนใจ ผู้หญิงไอคิว 141 นี่หลอกยากหลอกเย็นชะมัด ต่อให้เมื่อคืนสือเฟยจะช่วยปั้นน้ำเป็นตัวแก้ต่างให้ แต่แม่นี่นอกจากจะไม่หลงกลแล้ว ยังวิเคราะห์สถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง
“เหตุการณ์เมื่อเช้า ไอ้หัวโจกนั่นตั้งใจจะฟาดคุณ แต่จู่ๆ ไม้มันก็หักเหไปฟาดหัวยัยป้าท้องแก่แทน… ฝีมือดวงตาข้างนั้นใช่ไหมคะ” แววตาของไป๋จิ้งเปล่งประกายคมปลาบ
ลั่วหยางยกมุมปากยิ้มกริ่ม “ในเมื่อคุณมีธงในใจอยู่แล้ว จะมาคาดคั้นเอาคำตอบจากผมทำไมอีก”
“ฉันแค่อยากได้ยินจากปากคุณชัดๆ”
“แล้วถ้าผมขอปิดตายเรื่องนี้ล่ะ”
ไป๋จิ้งเบะปากเชิดหน้าใส่ทันที อาการหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดจนเก็บทรงไม่อยู่
บรรยากาศกำลังตึงเครียด พนักงานเสิร์ฟวัยป้าก็ยกถาดเนื้อมาเสิร์ฟพร้อมเปิดเตาถ่านให้
“คุณป้าไปดูโต๊ะอื่นเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกเราจัดการปิ้งกันเอง” ไป๋จิ้งออกปากไล่ทางอ้อม
พนักงานรุ่นป้าพยักหน้ารับ แต่จังหวะหมุนตัวเดินกลับดันแอบส่งสายตาวิ๊งวับหยาดเยิ้มมาให้ลั่วหยางจนเขาขนลุกเกรียว
นี่แหละคือความลำบากใจของคนเกิดมาหล่อเกินมาตรฐาน
“เสน่ห์แรง