ไม่เบานะคะพ่อคุณ ขนาดรุ่นป้ายังโดนตกเลย” ไป๋จิ้งอดไม่ได้ที่จะค่อนขอด
ชายหนุ่มกระแอมแก้เก้อ คีบเนื้อวากิวลงเตา “อยากกินชิ้นไหน เดี๋ยวผมปิ้งให้”
“ไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ สรุปดวงตานั่นอยู่กับคุณใช่ไหม” หญิงสาวยังคงกัดไม่ปล่อย
ลั่วหยางชักจะรำคาญความตื๊อ จึงสวนกลับไปตรงๆ “ถ้าผมยอมรับว่าใช่… คุณจะสั่งให้ผมถอดกางเกงค้นตัวเลยไหมล่ะ”
พวงแก้มของไป๋จิ้งเห่อร้อนและแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้างุดหลบสายตา
พอเห็นปฏิกิริยาเขินอายของอีกฝ่าย ลั่วหยางก็รู้ตัวว่าเบรกแตกหลุดปากแรงไปหน่อย จึงรีบดึงจังหวะกลับ “เอาล่ะๆ… ก่อนที่ผมจะตอบคำถามคุณ คุณตอบผมมาก่อนข้อหนึ่ง”
“ได้ค่ะ ถามมาเลย” ไป๋จิ้งช้อนตาขึ้นมอง
“ที่คุณกัดไม่ปล่อยตามสืบเรื่องผมเนี่ย… คงไม่ใช่แค่ต่อมเผือกทำงานหรอกมั้ง คุณต้องการอะไรกันแน่” ลั่วหยางยิงคำถามตรงประเด็น
“คุณเก่งนักก็เดาดูสิคะ” ไป๋จิ้งสวนกลับหน้าตาย
ลั่วหยางถึงกับสะอึก “… ”
“ดูหน้าก็รู้ว่าสมองตันแล้ว ยอมบอกก็ได้… ฉันอยากเรียนวิชาขมังเวทกับคุณค่ะ” รอยยิ้มหวานหยดอาบไล้บนใบหน้าหญิงสาว
ลั่วหยางชะงักตะเกียบที่คีบเนื้อค้างอยู่กลางอากาศ
เมื่อกี้สมองเขาประมวลผลไปไกลลิบ แอบระแวงด้วยซ
