มันเหมาะกับคนธรรมดาอย่างคุณก่อน เอาเป็นว่าจัดการธุระที่นี่เสร็จเมื่อไหร่ ค่อยไปหาผมที่เมืองปาเฉิงละกัน”
“ดีลค่ะ ศิษย์จะทำตามที่อาจารย์สั่งทุกอย่าง” ไป๋จิ้งรับคำแข็งขัน
“งั้นคุณก็กลับไปทำงานที่พิพิธภัณฑ์ต่อเถอะ ผมก็ต้องเตรียมตัวตีตั๋วกลับปาเฉิงแล้วเหมือนกัน”
ทันใดนั้น ไป๋จิ้งก็ล้วงเอาซองอั่งเปาสีแดงสดออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยัดใส่มือลั่วหยางอย่างรวดเร็ว “นี่ของขวัญฝากตัวเป็นศิษย์ค่ะ รับไว้ด้วยนะคะ”
ลั่วหยางทั้งฉุนทั้งขำ “มาเล่นมุกตลกอะไรตรงนี้ เอาคืนไปเลย ผมไม่รับ”
แต่ยังไม่ทันได้ยัดคืน หญิงสาวก็หมุนตัวสับขาหนีไปไกลลิบเสียแล้ว เธอหันกลับมาหัวเราะร่าพลางตะโกนลั่นถนน “ก็แค่อาจารย์เตรียมของขวัญรับศิษย์มาแลกกันก็เจ๊าแล้วปะคะ”
ลั่วหยางเกือบจะสับเท้าวิ่งไล่ตามไปยัดซองคืน แต่พอคิดภาพตัวเองวิ่งไล่จับผู้หญิงกลางถนนมันคงดูไม่จืด จึงทำได้แค่ยืนถอนใจ
ชายหนุ่มแกะซองอั่งเปาออกดูของข้างใน สิ่งที่หล่นใส่มือคือ… ปากกาหมึกซึมหนึ่งด้าม
ลั่วหยางยืนทำหน้าพิกลคิ้วขมวดเข้าหากัน
ฝากตัวเป็นศิษย์สายมูเตลูขมังเวท… แต่ให้ปากกาหมึกซึมเนี่ยนะ ธรรมเนียมโลกไหนวะเนี่ย!
