างหารากเหง้าของวิชาขมังเวทบรรพกาลเพื่อยกระดับพลังของตัวเองอยู่พอดี มีเธอมาเป็นฐานข้อมูลให้ก็ถือว่าวิน-วินทั้งคู่
“เมื่อกี้คุณยิงคำถามผมมาตั้งเยอะ แล้วนี่จะมาขอฝากตัวเป็นศิษย์อีก... โลภไปหน่อยมั้ง เลือกมาแค่อย่างเดียว” ลั่วหยางโยนหินถามทางเพื่อทดสอบความตั้งใจ
“ฉันเลือก…” ไป๋จิ้งอ้าปากตอบแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด
“เตือนไว้ก่อนนะ ถึงผมยอมสอน ก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะเรียนสำเร็จ วิชาพวกนี้มันเลือกคน” ลั่วหยางเบรกหัวทิ่ม
“ต่อให้ยากแค่ไหน ฉันก็จะเรียนวิชากับคุณค่ะ” ไป๋จิ้งฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี
ลั่วหยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เป็นอันตกลง
“งั้น… อาจารย์อยากทานชิ้นไหนคะ เดี๋ยวศิษย์ผู้นี้จะปิ้งถวายเอง” ไป๋จิ้งสวมบทบาทรวดเร็วปานกิ้งก่าเปลี่ยนสี
ลั่วหยางถึงกับกลอกตา “เลิกเรียกผมว่าอาจารย์ได้ไหม ฟังแล้วขนลุก”
“รับทราบค่ะ… อาจารย์”
ลั่วหยาง “… ”
มื้อยากินิคุจบลงที่บิล 528 หยวน เถ้าแก่ร้านใจป๋าปัดเศษทิ้งให้เหลือถ้วนๆ ทั้งคู่เดินย่อยอาหารออกจากร้านมาตามริมถนน
“อาจารย์คะ สรุปจะเริ่มคลาสแรกเมื่อไหร่ดีคะ” หญิงสาวเซ้าซี้ไม่เลิก
ลั่วหยางนวดขมับอีกรอบ “ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า ผมขอเวลากลับไปจูนเคล็ดวิชาที่