ใดๆ
“ก่อนเจอคุณ ฉันคิดว่าเรื่องจอมขมังเวทบรรพกาลเป็นแค่นิทานหลอกเด็ก บนโลกนี้ไม่มีเวทมนตร์หรือจอมขมังเวทบ้าบออะไรนั่นหรอก... จนกระทั่งคุณโผล่มาทุบตรรกะทั้งหมดของฉันจนแหลกละเอียด ฉันถึงรู้ว่าโลกใบนี้มันมีอะไรซ่อนอยู่อีกเยอะ ฉันหลงใหลในศาสตร์วิชานี้… ฉันก็ต้องศึกษาให้ถึงแก่น ฉันอยากจะเก่งกาจแบบคุณบ้าง” ไป๋จิ้งชูหมัดเล็กๆ ขึ้นมาตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
หญิงสาวพยายามทำท่าขึงขังดุดัน แต่ด้วยเครื่องหน้าจิ้มลิ้มกับผิวขาวจั๊วะเหมือนหยวกกล้วย แถมกำปั้นก็เล็กจิ๋วเท่ามังคุด ภาพที่ออกมามันเลยดูเหมือนลูกกระต่ายขนฟูพยายามแยกเขี้ยวขู่ราชสีห์ซะมากกว่า
ลั่วหยางจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต “แล้วถ้าผมปฏิเสธล่ะ”
หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นทันที “ฉันก็จะตามตื๊อเกาะแกะคุณไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณจะใจอ่อนนั่นแหละ”
ชายหนุ่มเริ่มนวดขมับตัวเอง ไม่ใช่กลัวโดนตื๊อ แต่ปัญหาคือแม่นี่กุมความลับเรื่องดวงตาอวี่เหรินเอาไว้ แถมยังรู้ทันอีกว่าเขาใช้มันปั่นหัวไอ้หม่าจวินเมื่อเช้า ขืนปฏิเสธส่งเดชมีหวังโดนแบล็กเมล์แฉยับแน่
แต่พอลองชั่งน้ำหนักดู การมีลูกศิษย์ที่เป็นสารานุกรมประวัติศาสตร์เดินได้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ตัวเขาเองก็กำลังคลำท
