ประคองตามสัญชาตญาณ แต่ก็ชะงักและชักมือกลับ ผู้หญิงคนนี้เพิ่งสาดโคลนหาว่าเขาลวนลาม ขืนขยับเข้าไปแตะต้องตัวอีก คราวนี้ต่อให้มีสิบปากก็คงอธิบายไม่ขึ้น
หญิงท้องแก่ฟุบลงไปนั่งกอง ใบหน้าบิดเบี้ยวแสร้งทำเป็นเจ็บปวดรวดร้าว แต่ปากก็ยังไม่วายแผดเสียงสาดเสียเทเสีย “ลวนลาม จับไอ้โรคจิตนี่ที”
ลั่วหยางเสียงแข็งขึ้นมาทันที “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ผมหวังดีรับตัวคุณไว้ไม่ให้เอาหน้าไปอัดเสาไฟ แต่คุณกลับมาแว้งกัดผมแบบนี้เหรอ”
“แกนั่นแหละลวนลามฉัน แถมยังลงไม้ลงมืออีก โอ๊ย… ท้องฉัน… ลูกแม่…” หญิงคนนั้นแหกปากร้องโหยหวน เสียงดังกังวานไปแปดบ้านสิบบ้าน ทว่ากลับไม่มีน้ำตาสักหยด
ฝูงชนเริ่มแห่กันมามุงดูหนาตาขึ้นเรื่อยๆ หลายคนชี้หน้าวิพากษ์วิจารณ์กันสนุกปาก
“สังคมทุกวันนี้มันมีขยะทุกรูปแบบจริงๆ ขนาดคนท้องยังไม่เว้น”
“ทำตัวให้มันเป็นคนหน่อยเถอะว่ะ ท้องโย้ขนาดนั้นแกยังมีอารมณ์ไปลวนลามเขาอีก”
“หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน ไม่นึกเลยว่าจะเลวระยำขนาดนี้ เดรัจฉานในคราบผู้ดีชัดๆ”
สารพัดคำด่าทอพ่นสาดเข้ามา ทิ่มแทงโสตประสาทจนฟังไม่ได้ศัพท์
ลั่วหยางถึงกับใบ้รับประทาน ตัวคนเดียวปากเดียว จะไปเถียงสู้คลื่นน้ำลายของคนหมู่มากได้อย่างไร
ทว่
