าในวินาทีนั้นเอง เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกฝูงชนเข้ามา “ขอทางหน่อยค่ะ ขอทางหน่อย”
ลั่วหยางหันขวับไปมอง เห็นร่างเล็กของไป๋จิ้งกำลังดันตัวคุณป้าที่ขวางทางออก แล้วแทรกตัวมุดเข้ามาอยู่กลางวงได้อย่างหน้าตาเฉย
“ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนค่ะ นี่พี่สะใภ้ฉันเอง เธอเพิ่งทะเลาะกับพี่ชายฉันมา เขาเลยให้ฉันมาตาม” ไป๋จิ้งเดินมายืนเคียงข้างลั่วหยาง คว้าแขนเขาไว้แล้วบุ้ยปากบอกคนรอบข้าง “ส่วนนี่แฟนฉันเองค่ะ เขาจะไปลวนลามพี่สะใภ้ได้ยังไง เขาอุตส่าห์มาช่วยตามหาแท้ๆ แต่พี่สะใภ้ไม่อยากกลับบ้าน ก็เลยแกล้งโวยวายหาเรื่องใส่ร้ายแฟนฉันแบบนี้… มันสมเหตุสมผลตรงไหนล่ะคะ”
ลั่วหยางถึงกับขมวดคิ้ว ยัยนี่มาไม้ไหนวะเนี่ย
สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว รู้ดีแก่ใจว่าไป๋จิ้งกำลังสวมบทบาทช่วยกู้สถานการณ์ให้เขาอยู่
“แกพล่ามบ้าอะไร ฉันไม่รู้จักแก แก… แกกับไอ้โรคจิตนี่ต้องเป็นพวกเดียวกันแน่ๆ” หญิงท้องแก่เริ่มล่กและแสดงอาการร้อนรน
ไป๋จิ้งย่างสามขุมเข้าไปหา ยื่นมือออกไปทำทีเป็นประคอง “พี่สะใภ้ เลิกเล่นงิ้วได้แล้ว ต่อให้พี่ไม่เห็นแก่พี่ชายฉัน ก็เห็นแก่เด็กในท้องบ้างเถอะ พี่คงไม่อยากให้ลูกเกิดมาแล้วกำพร้าพ่อหรอกใช่ไหม… คุณลุงคุณป้
