ญาณจากจุดตันเถียนถูกรีดเค้นออกมาฉับพลัน กระแสพลังสีเขียวเข้มแผ่ซ่านทะลักล้นไปทั่วเส้นเอ็น กระดูก และทุกอณูในร่างกาย
สภาวะเหนือสัมผัสของกายาจิตถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มพิกัด
ภาพเบื้องหน้าคมชัดขึ้นในเสี้ยววินาที รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ จี-คลาส สีดำคันหนึ่งปรากฏขึ้นในกรอบสายตา รถคันนั้นจอดซุ่มอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยห้าสิบเมตร หน้าต่างและประตูรถปิดสนิท ทว่าสายตาของเขากลับสามารถมองทะลุฟิล์มดำมืดเข้าไปเห็นเงาร่างสองคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ใบหน้าของพวกมันแจ่มชัด… จางไป๋กับหยางหลง
อดีตเพื่อนร่วมชั้นมหา’ลัยสองคนกำลังมองตรงมาทางนี้พร้อมกับหัวเราะร่าอย่างสะใจ
แม้ระบบเก็บเสียงของรถหรูจะยอดเยี่ยมแค่ไหน ซ้ำยังจอดทิ้งระยะห่างไกลลิบ แต่ด้วยโสตประสาทขั้นเหนือมนุษย์ ลั่วหยางก็ยังดักฟังบทสนทนาของพวกมันได้อย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ
“แผนฉันเป็นไงบ้างวะ ดูหน้าไอ้โง่ลั่วหยางสิ เหวอแดกไปเลย ฮ่าๆ” จางไป๋หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดี
ใบหน้าของหยางหลงประดับไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมไม่แพ้กัน “เมืองลั่วเฉิงมันถิ่นของฉันเว้ย ทางรอดมีไม่ยอมเดิน นรกไม่มีประตูดันรนหาที่ตาย… ครั้งนี้ฉันจะเล่นมันให้ตายคาตีนไปเลย”
จิ๊
