ความเงียบโรยตัวลงชั่วอึดใจ ก่อนลั่วหยางจะเอ่ยปากพูดตรงๆ “บอกตามตรงนะ แกหมกอยู่ในดินมาเป็นพันปี โลกมันเปลี่ยนไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ดาบเล่มนี้เป็นโบราณวัตถุ ฉันพกติดตัวไปไม่ได้หรอก แต่จะให้ปล่อยแกทิ้งไว้ก็ไม่ได้เหมือนกัน ขืนปล่อยไปแกก็ไปหาเรื่องสิงคนอื่นอีก เพราะงั้น… ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ”
“อาวุธเวทของเจ้า… หน้ากากนั่น ข้าสิงสถิตได้”
ลั่วหยางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “นั่นอาวุธเวทของอาจารย์ปู่ฉัน ข้างในมีจิตวิญญาณสถิตอยู่แล้ว ถึงระดับจะเทียบแกไม่ได้ก็เถอะ แต่จะให้ฉันทำลายของเก่าแล้วเอาแกเข้าไปเสียบแทน… ฝันไปเถอะ”
อีกอย่าง มโนธรรมในใจมันค้ำคออยู่ด้วย ในซีรีส์แฟนตาซีที่เคยดู มีตัวเอกหน้าไหนบ้างที่ยอมทำสัญญากับวิญญาณร้ายตาบอดกัน?
ร่างของจอมขมังเวทหญิงขยับเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าลั่วหยาง สภาพของนางคือหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหี่ยวย่น เลือดสดๆ อาบย้อมทั่วทั้งหน้า แววตาแผ่รังสีอำมหิตและกลิ่นอายชั่วร้ายออกมากดดันจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง
“ข้าอยากมีชีวิตอยู่…” น้ำเสียงของวิญญาณร้ายแฝงความเว้าวอน “ของชิ้นใดก็ได้บนตัวเจ้า ข้าขอสิงสถิตสักชิ้น… จะได้หรือไม่”
ลั่วหยางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “แบบนี้ก็ได้ด้วย?”
“ย่อ
