มได้”
ความคิดแผลงๆ จุดประกายขึ้นมาในหัวลั่วหยางทันที เขาโพล่งถามออกไปหน้าตาเฉย “โทรศัพท์ได้ปะล่ะ”
“สิ่งใดคือ… โทรศัพท์มือถือ”
“แกอย่าเพิ่งสนเลย” ลั่วหยางตัดบท “บอกมาก็พอว่าต้องทำยังไง”
วิญญาณร้ายอธิบายขั้นตอน “ดวงตาของข้า… ควักมันออกมา ย้ายไปที่โทรศัพท์มือถือของเจ้า ใช้ตราประทับวิญญาณผนึกมันไว้ เมื่อเสร็จสิ้นก็ใช้พลังวิญญาณหล่อเลี้ยง ข้าถึงจะตื่นขึ้น… ทำตามนี้ได้หรือไม่”
มุมปากของลั่วหยางยกยิ้มจาง “ตกลง”
คิดดูอีกที มันก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น คนที่ไล่ตัดหัวคนอื่นคือจอมขมังเวทแห่งซานซิงตุย ไม่ใช่ดวงตานี่สักหน่อย พูดกันตามตรง มันก็เป็นแค่เหยื่อที่ถูกจับมาทำเป็นอาวุธเหมือนกันนั่นแหละ…
การเป็นคนสองมาตรฐานเลือกปฏิบัติ นี่มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง
ทันทีที่วิชาสื่อวิญญาณบรรพกาลสิ้นสุดลง สติสัมปชัญญะของลั่วหยางก็ถูกดึงกลับเข้าร่าง
ดวงตาประหลาดบนด้ามดาบสำริดกำลังทอประกายสีเขียววูบวาบถี่รัว คล้ายพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่าง แต่เมื่อหลุดจากสภาวะเหนือสัมผัส ลั่วหยางก็ไม่สามารถโต้ตอบวิญญาณได้อีก ถึงอย่างนั้นเขาก็เดาอาการกะพริบถี่ยิบของมันออก... ไอ้นี่คงกำลังตื่นเต้นจนล่กจัดแน่ๆ
ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์มือถือใน
