กระเป๋าออกมายื่นแกว่งไปมาตรงหน้าดวงตานั้น “นี่แหละโทรศัพท์ ของโคตรสำคัญในยุคนี้ ฉันพกติดตัวตลอดเวลายิ่งกว่าเมียอีก ฉันไม่รู้หรอกนะว่าวิธีย้ายร่างจะรอดไหม แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าถ้าแกเข้าไปสิงในนี้แล้วเครื่องมันจะรวนหรือเปล่า แต่เอาเป็นว่า… ช่วยรักษาชีวิตแกไว้ก่อนก็แล้วกัน”
ดวงตาบนด้ามดาบกะพริบปริบๆ หนึ่งครั้งคล้ายเป็นการตอบรับ
“งั้นเริ่มเลยนะ ขอฉันดูหน่อยว่าจะแงะแกออกมายังไง” ลั่วหยางชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ เพ่งมองโครงสร้างดวงตาบนด้ามดาบอย่างละเอียด
ดวงตาบนด้ามดาบยิ่งกะพริบปริบๆ รัวกว่าเดิม
ลั่วหยางถึงกับคิ้วกระตุก “แกช่วยหลับตาอยู่นิ่งๆ ได้ไหม กะพริบไปกะพริบมาแบบนี้ฉันจะงัดยังไงวะ”
ได้ยินดังนั้น ดวงตาประหลาดก็รีบหลับตาปี๋ลงแต่โดยดี
เมื่อเพ่งมองใกล้ๆ ลั่วหยางจึงพบว่าดวงตานี้ถูกผนึกติดไว้ด้วยวัสดุประเภทหนัง ไม่แน่ชัดว่าเป็นหนังสัตว์… หรือหนังตาของมนุษย์กันแน่ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร มันต้องผ่านกรรมวิธีอาคมขั้นสูงมาอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางรักษาสภาพมาได้นับพันปีโดยไม่เน่าเปื่อย
ลั่วหยางใช้นิ้วสะกิดแงะไปที่มุมดวงตา ออกแรงงัดอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ลอกชิ้นส่วนนั้นขึ้นมาทีละมิลลิเมตร
วินาทีนั้นเอ
