นี่คือเหตุผลที่ลั่วหยางไม่หิ้วคนอื่นมาเป็นภาระ นอกจากซูชางหมิง ตาเฒ่าคนนี้คือสารานุกรมเดินได้ที่สามารถคายข้อมูลที่เขาต้องการออกมาได้
“ซานซิงตุยยังคงเป็นปริศนาดำมืด” ซูชางหมิงถอนหายใจยาว “มันโผล่มาจากไหน แล้วล่มสลายไปได้ยังไง ล้วนยังรอการพิสูจน์ คุณอย่าเพิ่งหลงระเริงว่าเราขุดเจอของดีเยอะแล้ว ที่เห็นนี่มันแค่เศษเสี้ยว ของจริงที่หลับใหลอยู่ใต้ฝ่าเท้าพวกเรานี่สิ… ยังมีอีกมหาศาลจนคุณจินตนาการไม่ออกเลยล่ะ”
“แล้วในบรรดาของที่ขุดขึ้นมาได้… มีชิ้นไหนที่เชื่อมโยงกับ ‘จอมขมังเวท’ บ้างไหมครับ” ลั่วหยางลากบทสนทนาเข้าเป้าหมายหลักทันที
ชายชราครุ่นคิดชั่วครู่ “มีอยู่ชิ้นนึง ในหลุมบูชายัญหมายเลขสอง เราเคยขุดเจอ ‘รูปหล่อสำริดคนคุกเข่า’ ไม่รู้คุณเคยผ่านตาบ้างไหม”
ลั่วหยางส่ายหน้าปฏิเสธ
“งั้นคุณพลาดแล้ว” ซูชางหมิงอธิบายต่อ “รูปหล่อตัวนั้นนั่งคุกเข่า สองมือวางทาบหน้าขา สวมถุงเท้า แถมทรงผมยังม้วนหยิกเสยตั้งชี้ไปด้านหลัง ดูสูงส่งและมีอำนาจมาก จากการวิเคราะห์ของฉัน หมอนั่นแหละคือจอมขมังเวท และท่านั้นก็คือท่าประกอบพิธีกรรมบูชายัญ”
“ศาสตราจารย์… ฟังจากที่คุณร่ายมา ไม่เห็นมีตรงไหนบอกว่าเป็นจอมขมังเวทเลย เอาความ