มั่นใจระดับนั้นมาจากไหนครับ” ลั่วหยางเลิกคิ้วถาม
“นี่ไอ้หนุ่ม นั่นมันยุคห้าหกพันปีก่อน คนยุคนั้นมีเศษผ้าเตี่ยวปิดเป้าก็หรูแล้ว แต่นี่มีถุงเท้าใส่ ลองใช้สมองคิดดูว่าฐานะต้องระดับไหน” ซูชางหมิงสวนกลับฉอดๆ “อีกอย่าง ที่นี่คือแอ่งกระทะปาสู่ แถบนี้เคยมีมนุษย์ผมหยิกตามธรรมชาติที่ไหนกัน เพราะงั้นนั่นไม่ใช่ผมจริง แต่มันคือวิกผมรูปทรงเครื่องหัว อารยธรรมนี้บูชาสุริยเทพ ทรงผมรูปเกลียวคลื่นนั่นก็คือสัญลักษณ์แทนแสงอาทิตย์ รูปหล่อนั่นถึงได้เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาคือผู้นำทางจิตวิญญาณที่มีสถานะสูงสุดไงล่ะ”
“คุณพูดมาก็มีเหตุผล แต่แสงอาทิตย์มันควรจะส่องเป็นเส้นตรงไม่ใช่เหรอครับ” ลั่วหยางยังคงจับผิด
“แสงอาทิตย์ตกกระทบโลกต้องผ่านทั้งชั้นบรรยากาศและสนามโน้มถ่วง มวลสารพวกนั้นทำให้เกิดการหักเหทั้งนั้นแหละ ไม่มีทางเป็นเส้นตรงทื่อๆ หรอก”
“นี่คนยุคหกพันปีก่อนเข้าใจหลักการฟิสิกส์พวกนี้แล้วเหรอครับ” ลั่วหยางทึ่งจัด
ศาสตราจารย์เฒ่าแค่นหัวเราะ “อย่าริอ่านดูถูกคนโบราณเชียว แค่เรื่องที่พวกเขามีเทคโนโลยีหล่อสำริดในยุคนั้นได้ ก็ถือเป็นความมหัศจรรย์ที่แหกทุกกฎวิทยาศาสตร์แล้ว อีกอย่าง… อย่าเพิ่งหลงตัวเองว่าอารยธรรมมนุษย์ยุคนี