ม่ใช่แค่เครื่องราง แต่กลายเป็น ‘เขี้ยวเล็บ’ ของเขาอย่างสมบูรณ์
วิ้ง…
อูซวีเปล่งเสียงกังวานก้องบาดหู คลื่นความถี่ศักดิ์สิทธิ์กวาดล้างไอเย็นยะเยือกที่ลุกลามอยู่ในร่างลั่วหยางจนแหลกละเอียด วิญญาณร้ายในดาบสำริดถูกตบหน้าหงาย โดนพลังบารมีอัดกระแทกจนต้องหดหัวหนีตายกลับเข้าไปซ่อนในตัวดาบอย่างสิ้นสภาพ
ตัวดาบสำริดสั่นพั่บๆ ไม่หยุด สภาพเหมือนอันธพาลปลายแถวที่เพิ่งโดนมาเฟียใหญ่บีบคอจนขวัญกระเจิง
ลั่วหยางกดเสียงต่ำ รังสีอำมหิตพาดผ่านแววตา “หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ขืนดิ้นอีกนิดเดียว… ฉันจะหักแกทิ้งซะ”
ราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง ดาบผยองเล่มนั้นชะงักกึก หยุดสั่นไปดื้อๆ ยอมสยบแต่โดยดี
ซูชางหมิงชะโงกหน้ามองด้วยความงุนงง “เสี่ยวลั่ว… คุณคุยกับใครน่ะ”
“ผมกำลังสั่งสอนดาบเล่มนี้อยู่ครับ”
คำตอบหน้าตายทำเอาศาสตราจารย์เฒ่าเอ๋อแดก สีหน้าบิดเบี้ยวไปมาเหมือนคนกินยาผิดขวด
ลั่วหยางผนึกพลังดัชนีแพทย์ไท่ชู เคาะลงบนสันดาบเบาๆ เป็นการข่มขวัญ “ฉันจะพาแกออกไปจากที่นี่ ถ้าตุกติกแม้แต่นิดเดียว… ฉันจะบดแกเป็นผง”
ดาบสำริดสั่นไหวเบาๆ หนึ่งจังหวะ ราวกับกำลังพยักหน้ารับคำสั่ง
“เสี่ยวลั่ว คุณโดนอาถรรพ์กินสมองไปแล้วหรือไง ถึงได้ยืนหลอน