ยาวๆ ตอนนี้คุณพักผ่อนไปก่อน ผมขอตัวไปจัดการคนไข้อีกห้าคนที่เหลือ”
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากบ้านพักตู้คอนเทนเนอร์กักโรคทันที
ฟ่อ! ฟ่อ!
ทันทีที่โผล่หน้าออกไป ละอองน้ำยาฆ่าเชื้อชุดใหญ่ก็พ่นอัดกระแทกหน้าเขาเต็มๆ
เจ้าหน้าที่พยาบาลคนเดิมยืนดักอยู่ ภายใต้หน้ากากพลาสติกใสเผยให้เห็นใบหน้ามันย่อง นัยน์ตาสีเทาซีดคู่นั้นจ้องมองลั่วหยางอย่างไร้อารมณ์
“นี่คุณ… นามสกุลอะไรเนี่ย?”
ฟ่อ!
น้ำยาเคมีระลอกใหม่พ่นอัดอุดปากเขาแบบไม่ต้องมีคำบรรยาย
ช่างแม่ง พญาหงส์ไม่ลดตัวไปจิกตีกับนกกระจอกหรอกเว้ย!
ลั่วหยางเช็ดหน้าลวกๆ แล้วเดินดุ่มไปสุดทางเดิน หม่าจงหัว เยี่ยอี้หมิง สือเฟย และไป๋จิ้ง ยืนจับกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น
พอเห็นลั่วหยางเดินมา ไป๋จิ้งกลับมีอาการหนักยิ่งกว่าผู้อำนวยการหม่า เธอซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ พุ่งเข้ามาหาทันที “หมอลั่ว! อาจารย์ฉันเป็นยังไงบ้าง?”
ส่วนสูงของหญิงสาวน่าจะราวๆ ร้อยหกสิบเซนติเมตร ไม่ขาดไม่เกิน ในยุคที่ค่านิยมสาวขายาวครองเมือง ส่วนสูงระดับนี้ถือว่าเสียเปรียบนิดหน่อย แต่สัดส่วนของเธอกลับปั้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ท่อนขาไม่ดูสั้น โครงร่างบอบบางอรชรน่าทะนุถนอม ทว่า… สิ่งที่ดึงดูดสายตาลั่วหยางจนแทบจะทะลุออกมา กลับเป
