ั้น”
ในหัวของหัวหน้าแผนกตัวแสบเริ่มจินตนาการภาพลั่วหยางโดนสวมกุญแจมือลากตัวออกไป แค่คิดภาพนั้น สารแห่งความสุขก็หลั่งไหลจนแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่
แกร๊ก...
บานประตูห้องกักตัวถูกผลักออก ลั่วหยางก้าวเท้าพ้นกรอบประตูออกมา เจ้าหน้าที่สาธารณสุขรีบพุ่งเข้าไปฉีดพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อใส่เขาทันที
ทุกสายตาบริเวณนั้นพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มเป็นจุดเดียว
หม่าจงหัวทิ้งมาดผู้อำนวยการจนหมดสิ้น รีบถลันตัวเข้าไปคว้าแขนเสื้อลั่วหยาง ถามเสียงหลง “เสี่ยวลั่ว เป็นยังไงบ้าง”
ลั่วหยางส่ายหน้าช้าๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ยากครับ… ยากจริงๆ”
หัวใจของหม่าจงหัวร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า หน้าซีดเผือด “ล้มเหลวเหรอ”
ลั่วหยางไม่ตอบ เอาแต่ก้มหน้านิ่ง ท่าทางดูอมทุกข์สิ้นหวังราวกับคนแบกโลกไว้ทั้งใบ
“ไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎ มีปัญญาแค่นี้ยังสะเออะมาหลอกฟันเงินฉันห้าแสน เตรียมตัวไปนอนคุยกับรากมะม่วงในคุกได้เลย” จางจื้อดีใจจนเนื้อเต้น ชี้หน้าด่ากราดอย่างได้ใจ
ลั่วหยางปรายตามองสวะตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันกลับไปทางบานประตูที่เพิ่งเดินจากมา เอ่ยเสียงเรียบ “คุณสือครับ ออกมาเถอะ ทุกคนรอรับขวัญอยู่นะครับ”
“มาแล้วครับ”
สิ้นเสียงตอบรับ ร่างของชายวัยกลางค