บ แค่จะอ้าปากด่าให้ชนะยังทำไม่ได้
ชายวัยกลางคนยืนอึ้งค้างอยู่หลายวินาที ก่อนจะก้มหน้าเดินคอตกหันหลังมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ทันที
วินาทีนี้ราวกับโลกทั้งใบหันหลังให้และผลักไสเขาไปยืนอยู่ปากเหว ความอ้างว้างเจ็บช้ำถาโถมเข้าใส่ หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศสองหยดกลิ้งหล่นจากหางตา ไหลอาบแก้มอูมๆ อย่างเงียบงัน…
ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ หากไม่โดนบดขยี้ศักดิ์ศรีจนแหลกสลาย
แต่นี่… แต่นี่มันเหยียบย่ำกันเกินไปแล้ว!
ลั่วหยางมองตามแผ่นหลังห่อเหี่ยวของจางจื้อที่เดินจากไป จู่ๆ เสี้ยวหนึ่งของมโนธรรมก็ร้องประท้วงขึ้นมาจี๊ดหนึ่ง… นี่เราโหดร้ายเกินไปหรือเปล่าวะ สูบเลือดสูบเนื้อฟันเงินเขามาตั้งห้าแสน แถมยังฉีกหน้าด่าเปิงจนผู้ชายตัวโตๆ ร้องไห้ขี้มูกโป่งคาที่สาธารณะ บาดแผลฝังลึกทางจิตใจระดับนี้… สงสัยต้องใช้เวลาเยียวยาจนเกษียณแน่ๆ
“เสี่ยวลั่ว ก้าวต่อไปเอาไงดี” หม่าจงหัวเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเคารพนบนอบ
ลั่วหยางดึงสายตากลับมา ปรับโหมดเป็นจริงจัง “รักษาคนไข้ที่เหลือให้จบครับ เสร็จแล้วคุณค่อยพาผมลงไปที่หลุมบูชายัญ… ที่นั่นคือรากเหง้าของปัญหาทั้งหมด”
“ไม่มีปัญหา จัดให้ตามคำขอเลย” หม่าจงหัวรับคำแข็งขัน
ลั่วหยางไม่รอช
