รอยยิ้ม แต่จางจื้อกลับชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อน มุมปากของหัวหน้าแผนกเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย็นชาแฝงแววท้าทาย “ผู้อาวุโสท่านนี้คงเป็นหมอเทวะอะไรนั่นสินะครับ ไม่ทราบว่าสังกัดโรงพยาบาลไหน ทำไมผมถึงไม่เคยคุ้นหูเลยสักนิด”
เยี่ยอี้หมิงถึงกับชะงัก งงเป็นไก่ตาแตก
จางจื้อไม่ปล่อยให้จังหวะหลุดมือ รีบสาดคำพูดแดกดันตามไปติดๆ “ไม่ทราบว่าหมอเทวะอย่างคุณเคยตีพิมพ์วิทยานิพนธ์มากี่ฉบับแล้ว จะหาอ่านได้จากที่ไหน เผื่อผมจะได้ขอศึกษาเป็นวิทยาทานบ้าง”
เยี่ยอี้หมิงขมวดคิ้วมุ่น “คุณเป็นใคร”
จางจื้อเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงดุดันขึ้นอีกหลายระดับ “ผมจางจื้อ หัวหน้าแผนกโรคติดต่อ โรงพยาบาลฮว๋าซี เป็นหัวหน้าทีมผู้เชี่ยวชาญที่ลงมาสนับสนุนเมืองลั่วเฉิง ผมเคยตีพิมพ์วิทยานิพนธ์ในวารสารเดอะแลนเซ็ต มาแล้วสามฉบับ ค้นหาอ่านบนอินเทอร์เน็ตได้ตลอดเวลา แล้วคุณล่ะ มีดีอะไรถึงกล้าตั้งฉายาตัวเองว่าหมอเทวะ แถมยังเสนอหน้ามากอบโกยผลประโยชน์ถึงที่นี่”
บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดขึ้นมาทันทีราวกับมีคนจุดชนวนระเบิด
หม่าจงหัวกระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ “หัวหน้าแผนกจาง คุณเข้าใจผิดแล้ว ชายชราท่านนี้คือผู้เฒ่าเยี่ย… เยี่ยอี้หมิง อดีตเจ้านายเก่าของผม ส่วนคนนี้ต่า
