งหากหมอเทวะที่ผมพูดถึง หมอเทวะลั่ว… ลั่วหยาง”
จางจื้อเบิกตาโพลงแทบถลนออกนอกเบ้า ไอ้หนุ่มตรงหน้าอายุอานามรุ่นราวคราวเดียวกับจางไป๋ลูกชายของเขาด้วยซ้ำ นอกเสียจากมันจะเริ่มท่องตำราแพทย์มาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ไม่อย่างนั้นจะเป็นหมอเทวะไปได้ยังไง
ลั่วหยางปรายตามองใบหน้ากลมแป้นของอีกฝ่ายแค่แวบเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือพ่อของใคร เจตนาขัดขวางของจางจื้อปิดบังเขาไม่ได้ ชายหนุ่มคร้านจะเอ่ยปากเสวนาด้วย จึงก้าวเท้าเดินเมินผ่านหน้าไปเสียดื้อๆ
จางจื้อรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ เลือดขึ้นหน้าทันที “แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ”
ลั่วหยางหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย “หัวหน้าแผนกจาง มีธุระอะไรกับผมงั้นเหรอ”
จางจื้อแค่นหัวเราะเย้ยหยัน “ฉันนึกออกแล้ว ลูกชายฉันมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งชื่อลั่วหยาง ต้นเหตุที่ทำให้ลูกชายฉันโดนรุมซ้อม… คือแกใช่มั้ย”
“ในเมื่อคุณสั่งสอนลูกตัวเองไม่ดี พอมีคนช่วยจัดระเบียบสังคมให้ มันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือไง” ลั่วหยางตอบกลับหน้าตาย ขี้เกียจปั้นหน้าสุภาพใส่คนพรรค์นี้อีกต่อไป
จางจื้อชี้หน้าลั่วหยางอย่างเอาเรื่อง แต่สายตากลับตวัดไปจ้องหม่าจงหัวเขม็ง “ผู้อำนวยการหม่า คุณโดนต้มเปื
