่อยแล้วยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ไอ้เด็กนี่มันเป็นเพื่อนร่วมชั้นลูกชายผม เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่จากวิทยาลัยการแพทย์เมืองปาเฉิง เพิ่งจะพ้นช่วงฝึกงานก็โดนโรงพยาบาลจื้อเทียนไล่ออกมาหมาดๆ คุณไปเชิญสิบแปดมงกุฎนี่มา แถมยังยกหางว่าเป็นหมอเทวะ… เหลวไหลสิ้นดี”
สีหน้าของหม่าจงหัวเริ่มตึงเครียดและดูไม่จืด “หัวหน้าแผนกจาง ที่นี่ไม่ใช่แผนกโรคติดต่อของโรงพยาบาลฮว๋าซี แต่เป็นพิพิธภัณฑ์ กรุณาระวังคำพูดของคุณด้วย”
“ที่ผมเตือนก็เพราะหวังดีนะ” จางจื้อยิ่งพูดยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกหยามเกียรติ อารมณ์เดือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ “พวกเราอุตส่าห์ถ่อมาสนับสนุนพวกคุณจนลูกทีมต้องมาติดเชื้อไปคนนึง แต่พวกคุณกลับตอบแทนความทุ่มเทของเราด้วยการไปลากเอาเด็กสิบแปดมงกุฎที่ไหนไม่รู้มาหยามหน้ากันแบบนี้ พวกคุณทำงานกันแบบนี้เหรอ”
หม่าจงหัวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ไม่อยากลดตัวลงไปต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายในเวลาแบบนี้ จึงได้แต่สะกดกลั้นอารมณ์คุกรุ่นเอาไว้ในใจ
ทว่าลั่วหยางกลับยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้านกับคำด่าทอ ซ้ำยังมุมปากยกยิ้มบางๆ “ผมว่านะหัวหน้าแผนกจาง คุณดูจะเก็บกดความแค้นไว้ลึกจังเลยนะ คิดว่าผมดูไม่ออกหรือไงว่าในหัวคุณกำลังคิดแผนสกปรกอะไรอยู่ ปัญหา
