ที่ตัวเองไม่มีปัญญาแก้ ก็ไม่อยากให้คนอื่นโผล่มาแก้ได้… ผมพูดถูกไหมล่ะ”
“อย่ามาพูดพล่อยๆ” จางจื้อตวาดสวนเสียงแข็ง หน้าเริ่มถอดสีเมื่อโดนแทงใจดำ
รอยยิ้มบนใบหน้าของลั่วหยางยังคงเดิมไม่เปลี่ยน “หัวหน้าแผนกจาง ถ้าคุณมีปัญญาจัดการเรื่องนี้ได้ ผมจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ตัวเองไร้น้ำยาแท้ๆ ยังจะเสนอหน้ามาคอยขัดแข้งขัดขาคนอื่นอีก... ทำไมนิสัยเสียแบบนี้ล่ะ”
“ไอ้เด็กเวรเอ๊ย” จางจื้อโกรธจนเส้นเลือดเต้นตุบๆ เงื้อมือขึ้นสูงเตรียมจะฟาดหน้าอีกฝ่ายให้รู้สำนึก
แต่ลั่วหยางกลับยืนนิ่ง ไม่หลบ ไม่ขยับแม้แต่ปลายเล็บ สายตาคมกริบจ้องกลับไปอย่างเยือกเย็น
ทางด้านหม่าจงหัวกับเยี่ยอี้หมิงก็ไม่มีทีท่าจะพุ่งเข้าไปห้ามปรามแต่อย่างใด หนำซ้ำลึกๆ ในแววตาของจิ้งจอกเฒ่าทั้งสองยังแฝงประกายแห่งความคาดหวังเอาไว้เงียบๆ
ถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงบนหน้าลั่วหยางจริงๆ เมื่อไหร่ ด้วยชั้นเชิงของคนมากประสบการณ์อย่างพวกเขา… การจัดการส่งตัวตาหัวหน้าแผนกงี่เง่านี่กลับโรงพยาบาลก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ทว่า… มือของจางจื้อกลับชะงักค้าง ก่อนจะค่อยๆ ลดระดับลงอย่างขลาดเขลา แต่ปากก็ยังไม่วายพ่นคำขู่ทิ้งท้ายเพื่อรักษาฟอร์ม “ไอ้หนู… ถ้าย้อนกลับไ
