ปเมื่อยี่สิบปีก่อนล่ะก็ ฉันตบแกฟันร่วงไปแล้ว”
ลั่วหยางแค่นเสียงหัวเราะหยามเหยียด “ลูกชายคุณนี่สืบทอดพันธุกรรมความกระจอกมาได้สมบูรณ์แบบจริงๆ นะ ไร้น้ำยา… แต่ดีแต่เห่า”
“แก—” มือของจางจื้อเงื้อขึ้นมาอีกรอบด้วยความเดือดดาล
สายตารอคอยของหม่าจงหัวกับเยี่ยอี้หมิงสว่างวาบขึ้นมาทันที จับจ้องไปที่จางจื้ออย่างมีความหวังกว่าเดิม
ทว่า… มือของจางจื้อก็ค่อยๆ หดกลับไปอีกครั้ง สีหน้าของหม่าจงหัวกับเยี่ยอี้หมิงฉายแววผิดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิด… อุตส่าห์ตั้งตารอเก้อ ไอ้คนกระจอกเอ๊ย
ลั่วหยางคร้านจะเสียเวลากับหมาเห่าใบตองแห้ง ชายหนุ่มหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องกักตัวชั่วคราวทันที
จางจื้อยังคงไม่ยอมลดละ ตวาดไล่หลังด้วยความเกรี้ยวกราด “ใครให้สิทธิ์แกเข้าไปรักษาที่นี่ เรื่องนี้มันต้องมีนอกมีในแน่ๆ ฉันจะส่งเรื่องร้องเรียนเบื้องบน”
หม่าจงหัวหมดความอดทนในที่สุด “หัวหน้าจาง คุณต้องรับผิดชอบทุกคำพูดของตัวเองนะ”
“ฉันรับผิดชอบแน่ เป็นแค่หมอกระจอกระดับล่าง แถมยังเพิ่งโดนโรงพยาบาลตะเพิดออกมา มันไม่มีคุณสมบัติจะมาเสนอหน้าเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ” จางจื้อเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
ผู้คนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์รอบๆ เริ่มซุบซิบนินทาก
