ันเสียงขรม
ลั่วหยางที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวชะงักเท้า ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เอาล่ะ เลิกเห่ากันได้แล้ว ขืนเถียงกันไปก็ทำให้ผู้อำนวยการหม่าลำบากใจเปล่าๆ แถมยังไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลย เอาอย่างนี้ดีไหม… ผมกับคุณมาพนันกัน”
จางจื้อแค่นเสียงหยัน “พนันอะไร แกมีสิทธิ์อะไรมาขอพนันกับฉัน”
ท่าทีของลั่วหยางยังคงสงบนิ่ง เยือกเย็นจนน่าขนลุก “หัวหน้าแผนกจาง คุณน่าจะรู้สถานการณ์ของตัวเองดีที่สุดนะ ผู้บริหารเมืองปาเฉิงกับเบื้องบนโรงพยาบาลของคุณไว้ใจ ถึงได้ส่งคุณมาเป็นแกนนำ แต่คุณนอกจากจะไร้ปัญญาแก้ปัญหาแล้ว ยังลากผู้เชี่ยวชาญไปติดเชื้อเพิ่มอีกคน... ลองคิดดูสิว่าพวกผู้บริหารจะมองคุณยังไง”
“นั่นมันเรื่องของฉัน แกไม่ต้องแส่”
ลั่วหยางไม่สะทกสะท้าน ยิ้มมุมปากเบาๆ “หัวหน้าแผนกจาง คุณลองใช้สมองคิดดูดีๆ สิ ที่เบื้องบนส่งมาเป็นแกนนำก็เพราะเขาเห็นแววในตัวคุณ คุณเป็นถึงว่าที่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลฮว๋าซีเชียวนะ ปัญหาตรงหน้าก็เป็นแค่ก้อนหินขวางทางเลื่อนขั้นของคุณเท่านั้น… และบังเอิญว่า ผมก็เป็นส่วนหนึ่งของก้อนหินก้อนนั้นด้วย คุณไม่อยากจะเตะผมให้พ้นทางหน่อยเหรอ”
“เหอะ”
“ผมจะเปิดโอกาสให้คุณเตะผมให้กระเด็
