รถเก๋งหงฉีคันเก่าแล่นออกจากเมืองปาเฉิง มุ่งหน้าสู่ลั่วเฉิง เมืองเก่าแก่ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หากพูดชื่อเมืองนี้ คนทั่วไปคงส่ายหน้าไม่รู้จัก แต่ถ้าเอ่ยชื่อ ‘ซานซิงตุย’ รับรองว่าใครต่อใครต้องร้องอ๋อ
และเป้าหมายที่เยี่ยอี้หมิงลากเขามาช่วยจัดการ ก็อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซานซิงตุยนี่เอง
“คุณลุงเยี่ย เล่าสถานการณ์คร่าวๆ ให้ฟังหน่อยสิครับ ไปถึงหน้างานผมจะได้ไม่งง” ลั่วหยางเอ่ยถาม เมื่อครู่ออกเดินทางกันค่อนข้างฉุกละหุก เวลาบนรถนี่แหละเหมาะสำหรับซักไซ้ไล่เลียงที่สุด
เยี่ยอี้หมิงประคองพวงมาลัยไปพลางตอบไปพลาง “ผอ.พิพิธภัณฑ์คนปัจจุบันชื่อหม่าจงหัว เคยเป็นลูกน้องเก่าลุงเอง เจ้านี่เป็นคนซื่อสัตย์มือสะอาด สนิทกันมานาน เมื่อวานเขามาทำธุระที่ปาเฉิงเลยแวะมาเยี่ยม พร้อมกับเล่าเรื่องแปลกๆ เรื่องหนึ่งให้ฟัง”
ชื่อเสียงของซานซิงตุยเต็มไปด้วยกลิ่นอายความลี้ลับอยู่เป็นทุนเดิม ต่อมอยากรู้อยากเห็นของลั่วหยางจึงทำงานทันที “เรื่องแปลกที่ว่าคืออะไรครับ?”
ชายสูงวัยเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ช่วงนี้ซานซิงตุยกำลังขุดค้นหลุมบูชายัญแห่งใหม่ โบราณวัตถุข้างในมีไม่เยอะหรอก แต่มันประหลาด รูปแบบไม่เหมือนพวกเครื่องสำริด
