หม่าจงหัวนำทางลั่วหยางกับเยี่ยอี้หมิงหลบฉากออกทางประตูหลังของพื้นที่จัดแสดงพิพิธภัณฑ์ มุ่งหน้าลัดเลาะไปตามถนนสายเล็กๆ นอกเมือง
“เสี่ยวหม่า ตกลงจะพาพวกเราไปไหน” เยี่ยอี้หมิงเอ่ยถาม
เป็นคำถามที่ตรงใจลั่วหยางพอดี ตอนแรกเขาคิดว่าจุดหมายคือโรงพยาบาล ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับมีแต่ที่ดินรกร้างว่างเปล่า มองไปไกลลิบๆ ถึงจะเห็นบ้านพักเกษตรกรตั้งห่างกันเป็นหย่อมๆ ไม่มีวี่แววของสถานพยาบาลเลยแม้แต่น้อย
“พวกเราสงสัยว่ามันอาจเป็นโรคติดต่อร้ายแรงครับ ในเมื่อยังหาสาเหตุไม่ได้ เลยไม่มีใครกล้าเสี่ยงส่งตัวเข้าโรงพยาบาลใหญ่ ทางเทศบาลจึงสั่งระดมพลสร้างบ้านพักชั่วคราวขึ้นมาเมื่อคืนนี้เพื่อกักบริเวณพวกเขาทั้งหมด” หม่าจงหัวชี้มือไปยังกลุ่มหลังคาสังกะสีสีฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางดงหญ้ารกทึบ “ตรงนั้นแหละครับ โรงพยาบาลประชาชนลั่วเฉิงส่งทีมแพทย์เฉพาะทางมาประจำการแล้ว งานกักกันโรคอยู่ในความดูแลของพวกเขา เดี๋ยวผมเข้าไปประสานงานให้เอง”
ลั่วหยางสอดขึ้นมา “มีคนป่วยทั้งหมดกี่คน แล้วอาการเป็นยังไงบ้างครับ”
“แปดคนครับ อาการเหมือนกันหมด” หม่าจงหัวตอบหน้าเครียด “ร้อยละเก้าสิบคือหลับลึกไม่ได้สติ แต่ที่แปลกคือสัญญาณชีพทุกอย่างดันปกติสมบูรณ์ พ
