ดยไม่ต้องเสียเวลาซื้อตั๋ว ลั่วหยางกะจะแฉลบไปเดินดูของในโถงจัดแสดงสักหน่อย แต่คนแก่กลับจ้ำอ้าวลากเขาตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของหม่าจงหัวแบบไม่ยอมให้แวะพักหายใจ
หม่าจงหัวเป็นชายวัยเกือบห้าสิบ รูปร่างผอมบาง ผิวขาว สวมแว่นตากรอบดำ ท่าทางดูเป็นปัญญาชนคงแก่เรียนเต็มขั้น
พอผลักประตูเข้าไปเจอหน้า เยี่ยอี้หมิงก็ยิงเข้าประเด็นทันที “เสี่ยวหม่า ลุงพาหมอเทวะลั่วมาให้แล้ว ทำความรู้จักกันไว้สิ”
หม่าจงหัวชะงักกึก สายตาจ้องมองลั่วหยางอย่างประหลาดใจ “ท่านอดีตหัวหน้าครับ หมอเทวะที่ว่า… หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอครับ?”
เยี่ยอี้หมิงขมวดคิ้วฉับ “หนุ่มแล้วมันทำไม เสี่ยวหม่า ความคิดแกนี่ล้าหลังสุดๆ เดี๋ยวนี้มันยุคของคนหนุ่มสาวแล้ว หมอเทวะลั่วเขามีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ ของจริงไม่ต้องอิงอายุโว้ย”
ผอ.หม่ารีบละล่ำละลักแก้ตัว “อย่าเพิ่งโกรธสิครับ ผมไม่ได้หมายความในแง่ร้าย แค่ผิดคาดไปหน่อยเท่านั้นเอง”
ลั่วหยางยื่นมือออกไปทักทาย “สวัสดีครับ ผอ.หม่า”
หม่าจงหัวจับมือตอบตามมารยาท “เชิญนั่งก่อนครับท่านอดีตหัวหน้า เชิญครับหมอเทวะลั่ว”
ชายหนุ่มยิ้มบาง “คำว่าหมอเทวะผมมิกล้ารับหรอกครับ ต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งสอง เรียกผมว่าเสี่ยวลั่วก็พอ
