กระบวนการรักษาใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีก็เสร็จสมบูรณ์ ทุกขั้นตอนลื่นไหลไร้ที่ติ
“เรียบร้อย เหม่ยฉี… ลองลงมาเดินดูสิ” ลั่วหยางบอกพลางถอยฉากให้พื้นที่
เด็กน้อยค่อยๆ หย่อนตัวลงจากโซฟา ขาทั้งสองข้างก้าววนรอบห้องนั่งเล่น ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูด้วยจังหวะมั่นคง ไม่เหลือเค้าคนป่วยอีกต่อไป
“หายแล้ว… หายจริงๆ ด้วย” เยี่ยจือยกมือปิดปาก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
ทว่าจู่ๆ ซ่งเหม่ยฉีก็เปิดประตูเตรียมจะผลุบออกไปข้างนอก คนเป็นแม่เห็นเข้าก็รีบคว้าแขนไว้ “เหม่ยฉี ลูกจะไปไหน”
“หนูไม่อยากเป็นก้างขวางคอพวกคุณนี่คะ ขอแวบไปเล่นคนเดียวดีกว่า” เด็กน้อยตอบหน้าตายเจื้อยแจ้ว
ลั่วหยางกับเยี่ยจือหันขวับมาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ต่างฝ่ายต่างชะงักงัน… บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนจนอยากจะเอาหัวมุดดินหนี
ก้างขวางคอ… ขวางคอเรื่องอะไรกันวะ!
เยี่ยจือรีบกระแอมไอเรียกสติ ก่อนจะล้วงเอาบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังอึ้ง ยัดมันใส่มือเขาอย่างรวดเร็ว
“ในบัตรมีอยู่สองล้าน รหัสคือ…”
ลั่วหยางสะดุ้งเฮือก ไม่รอให้เธอพูดจบก็รีบยัดบัตรคืนใส่มือหญิงสาวทันควัน “พี่เยี่ย เงินน
